« بادبادک‌های کاغذی: درباره‌ی «کافه‌ی پری دریایی» میترا الیاتی | Main | درباره‌ی رمان «رنج‌های ورتر جوان» نوشته‌ی یوهان ولفگانگ گوته »

درباره‌ی اپرای قورباغه‌های مرداب‌خوار نوشته ی جواد سعیدی‌پور

مصطفی رضیئی - روزنامه‌ی اعتماد

جوان قدبلند، لاغراندام، با صورتي خيلي خسته و ناآرام، توي پرشياي نقره يي رنگ منتظرم بود. سه سال پيش بود که با ميني مال ملاقات داشتم، از نوع ايراني، در يکي از خيابان هاي مشهد. بين ترافيک خرد کننده عصر، بي هدف توي خيابان هايي که هيچ کدام نمي شناختيم، آنقدر گم شديم تا راه خودش پيدا شد. توي راه سيگار با سيگار روشن مي کرد و هي فندکش گم مي شد؛ رضا ناظم اين شکلي بود. نويسنده وبلاگ معروفي که با يک سبک خاص شناخته مي شد؛ ميني مال. داستان هاي خيلي خيلي خيلي کوتاه. داستان هايي که دوست ناآرام من مي نوشت، خيلي خوب جا افتاده بود. جواد سعيدي پور، نام واقعي رضا است. بعد از سه سال از اولين ديدار، حالا با کتابش روبه رو هستم. کتابي کوچولو و کم برگ که خيلي چيزهاي عجيب و غريب توي خودش مخفي کرده است.

نوشته هاي رضا ناظم دوست داشتني هستند. معجوني از تنهايي، زندگي شهري، سربازي، طبيعت، و سوررئاليسم، اکسپرسيونيسم، و پست مدرنيسم. معجوني قوي که خواننده خود را خرد و منگ بر جاي مي گذارد. يک نوع خرد شدن دوست داشتني.

فرم داستان ها در ويژگي اصلي آنها، قدرتي فوق العاده به روايت داستاني مي بخشد؛ داستان ها کوتاه هستند، خيلي خيلي کوتاه. چون کوتاه هستند، جايي براي کلمات اضافه نيست. رضا ناظم عادت دارد زياد بنويسد، خيلي زياد. ولي وسواس گونه از بين کلمات انتخاب مي کند، هر چيزي که زائد باشد را حذف مي کند، باز هم حذف مي کند و باز هم حذف مي کند تا به يک حجم متناسب برسد، بدون هيچ چيز اضافه يي. اين انتخاب آگاهانه، داستان را جلا مي دهد. حرفي که ديگران در خطوطي ممتد مي زنند را در يک خط، يک پاراگراف، يا حداکثر سه، چهار صفحه زده است و اين چنين حدود سي سال زندگي يک ايراني رو به روي ما قرار مي گيرد، پر از تصويرهايي کوچک، لبريز از غمي پنهان. يک جور تنهايي تلخ، مال انسان هايي که توي راهرو هاي عجيب و غريب زندگي تنگ و مدرن امروزي حل شده اند، خسته اند، دنبال يک راه گريز هستند، خيلي خيلي خسته اند.

وقتي «اپراي قورباغه هاي مرداب خوار» را مي خوانيد، با داستان هايي عادي روبه رو نيستيد. داستان ها نوشته شده اند تا شما را دچار شگفتي کنند. قرار نيست ساده از کنار کلمات رد شويد. قرار است رگباري از تصويرهاي معنادار به سويتان پرتاب شود و شما بي پناه، خودتان را دقيقاً در زندگي شهري خودتان پيدا کنيد. ميني مال اين چنين است؛ زنده، تپنده، در عين حال ساکت، خاموش و غمگين.