« به نام مزدیسا | Main | لطفا آقای حقیقت، لطفا »

باران می‌بارد

باران می‌بارد. توی دل‌ام باران، همه جا را پر کرده از چاله چوله‌های گل آلود. قدم که می‌زنم تمام لباس‌ام مرطوب می‌شود. یک جور مه توی هوا هست. یک جور مه که بین کاج‌ها بلند می‌شود و به همه چیز شکل یک رویا می‌زند. یک رویای عجیب. خانه این شکلی است: مثل یک خواب. دارم کشیده می‌شوم از این سمت به آن سمت، از دسته‌ی کار‌های عقب مانده (چیزی نیست، حدود هزار صفحه که باید وارد کامپیوتر شوند،) وظایف خانواده و آن طرف میل بی‌پایان برای قدم زدن در خیابان‌های شهری که همه چیز‌اش برایم تازه است. یک جور حس جدید به‌هم می‌دهد. حسی زنده. حسی آرام.

کابوس می‌بینم. دو روز است فقط دارم کابوس می‌بینم و وقتی بیدار شده باشم، آن قدر آرام هستم که خودم هم باور نمی‌کنم. دیشب به خانه بازگشتم و می‌دانستم که دیگر نه آن دست‌بند را دست‌ام می‌کنم و نه انگشت و نه گردن‌بند ِ چرمی ِ دعا را. عقیق زرد را هنوز می‌بندم، عادت ندارم گردن‌ام خالی باشد و تسبیح‌ سال‌ها را تو برده‌یی؛ این به جای ِ آن. هر چند حالا دیگر گردن هم فرق کرده. از وقتی رفته‌ام سربازی، دوازده کیلو وزن کم کردم. نه این‌که خیلی دارد به‌هم سخت می‌گذرد (هه هه) که خودم نمی‌خواهم. می‌خواهم لاغر باشم. می‌خواهم سبک باشم. می‌خواهم ...

خدایا ماه‌ها بود توی این وب‌لاگ ننوشته بودم. شده بود صحرای برهوت نوشته‌های کارگزاران و تهران امروز و جن و پری و رادیو زمانه و مزدیسا و ... حالا هم ... آمده‌ام چی بگویم؟ نمی‌دانم درست. ولی فکر می‌کنم به عادت قدیم باید می‌آمدم و خبر می‌دادم که کتاب‌های جدید آماده‌اند ... هر چند تا به دست ناشر برسند و هفتاد خم ِ نشر را طی کنند ...

دو مجموعه شعر کار کردم این چند وقت، یکی «سکسکه توی خیابان ساده‌گی» که شعر‌های کوتاه است و دیگری «کابوس خوب» که یک شعر بلند است. یک رمان جدید شروع کرده‌ام به اسم «دیوار‌های جدایی» که دنباله‌ی «مه آلود» است. «مه آلود» را پاییز امسال، بعد از این‌که کار ویرایش‌اش را تمام کنم، می‌خواهم به ناشر بدهم.

کتاب ِ جامعه‌شناسی ِ اقتصادی که برای انتشارات کاروان، یک سال و خورده‌یی دست‌ام مانده بود را اردیبهشت امسال تحویل ناشر می‌دهم. گفت‌و‌گو‌ها با فیلسوف فرانسوی را هم که برای نشر نی کار کرده‌ام، همان طور دست‌نویس مانده. کتاب نمایش‌نامه‌ها هم آماده است (بعد از دو سال)، پنج نمایش کوتاه یک پرده‌یی از پنج نمایش‌نامه نویس مختلف که با وسواس انتخاب کرده‌ام و بروم تهران می‌خواهم دنبال ناشر برایش بگردم (ققنوس؟ کاروان؟ نیلا؟ دیگر؟ تجربه؟) ایده برای سه کتاب جدید دارم، که همه ترجمه خواهند بود.

به جز آن‌ها، مقاله‌هایی بود که خوانده‌اید و خواهید خواند. منتظر مقاله‌های جدیدم هم باشید که بیشتر در خارج از ایران کار خواهند شد. هر چه به پایان سربازی‌ام نزدیک شوم – الان تقریبا به نیمه رسیده – کار‌هایم را بیشتر به خارج از ایران منتقل می‌کنم. اگر همه چیز سر جای خود‌اش بماند و برنامه‌ام عوض نشود، مهر سال هشتاد و هشت برای همیشه از ایران خواهم رفت. البته شاید یک سال به عقب بیافتد. پارامتر‌های مختلفی هست که باید مد نظرم باشد. بالاخره می‌خواهم برای همیشه بروم. خیلی چیز‌ها هست که باید به نتیجه برسند. ولی این دلیل نمی‌شود که برنامه‌هایم را دنبال نکنم. رادیو زمانه در هلند، بعد از گربه ایرانی در آلمان، دو جایی بودند که کار زدم. حالا از نشریه‌یی در سوئد سفارش مقاله گرفته‌ام (حالا شما نشنوید «فصل‌نامه‌ی باران») به جز پروژه‌ی نیمه‌کاره‌یی که با یک آمریکایی شروع کرده‌ام و پیشنهاد یک پروژه هم به دوستی در انگلیس داده‌ام. این ماه‌های آخری ایران را می‌خواهم زنده‌گی کنم. و دارم زنده‌گی می‌کنم. تازه دارم می‌بینم‌ ایران چه شکلی است. و چقدر دل‌ام می‌سوزد
...

سودارو
یازده و بیست و یک دقیقه‌ی شب
16 آوریل 2008
مشهد – ایران