« پسر بچه‌ی گم شده‌ی من | Main | مروری بر رمان ِ «سیاهاب» »

خداحافظ بهار

مشهد پشت شیشه بود. با تمام ِ اتوبان‌ها و آدم‌ها و خانه‌ها. هوا تاریک بود. پشت شیشه، بی هیچ صدایی نشسته بودم و نزدیک شدن به خانه را تماشا می‌کردم. از کوه‌ها و رود گذشته بودم و خانه آن سوی تاریکی بود. بعد از صد و ده روز به خانه بر می‌گشتم که سلام کنم که من ... از بوشهر به شیراز و از اصفهان تا کاشان و قم و تهران و سمنان و سبزوار و ... را رد کرده‌ام که برسم به خانه و ...

خانه نزدیک بود.
خانه سلام می‌کرد.

تاکسی از خیابان‌ها گذشت و موج‌های خلیج را هی از تن‌ام می‌شست و روی خیابان‌ها جا می‌گذشت. نگاهم مبهوت مانده بود که شهر هنوز همان شهر گند همیشه‌گی است، که هنوز هم مشهدی‌ها مثل گاو راننده‌گی می‌کنند و هیچ چیزی عوض نشده است. فقط خیابان‌ها خلوت بود. جمعه عصر مشهد خلوت بود و تاکسی نمی‌دانم برای چی عجله داشت من را زود‌تر برساند به خانه.

خانه نزدیک بود.
چیزی عوض نشده بود.

به اتاق رسیدم و فکر کردم که برگشته‌ام. که حالا ... بعد از این‌ همه روز برگشته‌ام. روزهایی که چقدر من را توی خود‌شان عوض کرده‌ است. موج‌ها هنوز به تن‌ام می‌کوفتند. موج‌ها هنوز می‌آمدند و می‌رفتند و من هنوز کنار ساحل نشسته بودم و حواسم نه به آدم‌ها بود و نه به زمین و نه به آسمان و نه به مرغ‌هایی دریایی ِ خنگول که توی هوا ورجه وورجه می‌کردند. توی اتاق ساک‌ام را خالی کردم – که بیشتر مجله بود و کتاب و کاغذ – و نگاه کردم که شب هنوز پشت پنجره‌ها بود. پرده‌ها را کشیدم و اتاق، دوباره اتاق خودم بود. توی اتاق چرخ زدم و چیزی را این‌جا و چیزی را آن‌جا جابه‌جا کردم. نگاه کردم و زنده‌گی چیز تازه‌ای نداشت. نگاه می‌کنم به کتاب‌هایی که این‌جا و آن‌جا؛ عجله‌ای ول کرده‌ بودم و هنوز همان جا بودند. سر جای خود‌شان . فکر کردم چقدر دل‌ام تنگ شده بود ...

…

مشهد هستم. آمده‌ام با کتاب‌های جدیدم که شاید سه‌ تای‌شان را بتوانم آماده کنم و بگردم دنبال ناشر برای آن دو تایی که بی صاحاب است. مشهد هستم و دو روز اول نمایشگاه را هم تهران خواهم بود.

سودارو