« مه‌آلود یا سرود‌های فراموش شده‌ی مردی به نام ِ یونس | Main | سودارو در شماره ی جدید جن و پری »

ساحل

می گذاری زمان مال ما باشد؟ نگاه می کنم به زیر پایم، موج های آبی خلیج فارس چرخ می خورند و می کوبند به ساحل سیمانی. نگاهم خیره می ماند میان چرخ اش موج ها: می گذاری زمان مال ما باشد؟ دست می اندازم روی بند کوله و بی هدف قدم می زنم. شب نزدیک است. به سمت بازار می روم. حتما یک نفر آشنا آن نزدیکی ها هست. سرم را می اندازم پایین و باد توی صورتم می خورد. همه جای ایران را برف گرفته و بوشهر در بهاری زمستانی دارد لذت را مزه مزه می کند. زمان دارد می گذرد. چهارده روز است که وارد این شهر شده ام. چهارده روز است که همه چیز در یک سکون آرام فرو رفته. توی کوله دفتر هایم را همراهم به اینجا و آنجا می برم. دفتر هایی حاوی متن های جدیدی که نوشته ام. یک دفتر سیاه ِ جلد سفت برای کتاب جدیدم: چشم هایی برای پرستو، در حقیقت جلد دوم ِ مه آلود که در رشت نوشته بودم. و یک دفترچه ی هشتاد برگ ساده برای مجموعه شعر جدیدم: سکسکه توی خیابان ساده گی:

خودکشی

دور ِ خودم یه عالمه سایه چیدم
و خیلی کتاب
تا فراموش کنم که دو هزار و سی و شش کیلومتر دور بودن از خانه
بی تلفن همراه
و بی کامپیوتر و اینترنت
یعنی چی.
شعر گفتن غمگین ام می کنه.
اما با نوشتن یادم می یاد وجود دارم.
وقتی یه بیمار روانی باشی
روز ها رو تمام کردن خیلی سخته،
آخر سر اش
خودم رو تو سایه ها غرق می کنم
و خیلی کتاب
که یادم نیاد چقدر تنهام.

...

نوشتن. خواندن. خیره شدن در تصاویری که می گذرد. و گذشت زمان: این شده است روز های بوشهر. روز هایی که صبح از خواب بیدار می شوی، در باشگاه افسران صبحانه می خوری. آماده می شوی تا ناخدا بیاید. بعد بی کاری. کتاب می خوانی: کلاغ نامه را خواندی و پشت بنداش مرگ قسطی ِ لویی فردینال سلین و بعد ترس و لرز ِ سورن کیرکگور را تمام کردی و بعد رفته ای سراغ گفتگو هایی با میشل فوکو. و کتاب ها هنوز مانده اند توی ساک و کمد ها که خوانده شوند: از موروکامی تا مارکس تا گلستان تا ... کتاب ها همراه ات هستند. دفتر ها هستند. روز ها می گذرد. فقط به دو جا زنگ می زنی: به دخترات و به خانه. و حوصله نداری. شماره ات را اینجا و آنجا داده ای که گم ات نکنند. ولی ... هنوز یک چیزی غمگین است. یک چیزی خیلی بد توی دلت سنگینی می کند. و آرام نمی شوی. آرام
نمی
شوی

...

سکوت

سدریک فکر می کنه اگه منو نبینه
چیزی عوض می شه
و خودش رو تو بغل زن اش قایم می کنه.
بنفشه می خنده و می گه همه چیز خوبه
نگران نباش.
اما من همه اش به تمام شب هایی فکر می کنم
که توی این هفت سال
به بیرون پنجره ی اتاقم خیره بودم
و فکر می کردم سدریک الان زنگ می زنه.

...

سودارو
بوشهر
یک روز جمعه بارانی
2008-01-04