« صندل‌های شرابی | Main | معرفی چند کتاب »

دوست دختر ِ من

دخترم: می‌یام خواستگاری‌ات.
من: بی‌خود می‌کنی.
دخترم: من می‌یام.
من: من بهت جواب نه می‌دهم.
دخترم: به‌درک. مهم نیست. کی به جواب تو اهمیت می‌ده.
من: مامان، بابای تو.
. . .

این بخشی از گفت‌و‌گوی من و دوست‌ دخترم در روز روشن، وسط یکی از خیابان‌های مشهد بود. دو تا خانوم چادری که جلوی ما راه می‌رفتند، نزدیک بود پخش زمین شوند. این چند روز آبرو‌ریزی‌ای نماند که ما توی خیابان انجام نداده باشیم (مثلا او نشسته باشد روی یک جدول و من جلوی پای‌اش زانو زده باشم و دستم روی گونه‌اش باشد و از این جور کار‌ها) و حالا من دارم باز دوباره می‌روم (امشب بلیط تهران دارم و پنجشنبه تا جمعه را تهران خواهم بود، بعد هم جمعه عصر می‌روم رشت،) می‌خواهم بگویم وقت‌هایی که من نیستم، بروید اینجا و وبلاگ خانوم را مطالعه بفرمایید (در خل و چل بازی از من هیچ چیزی کم نمی‌آورند.) این روز‌ها که بیاید، من خواهم بود، ولی خیلی کمتر از قبل. دوره‌ی کد راحت‌تر از آموزشی است، البته ان‌شاء‌الله، امیدوارم خیلی دور‌ از دست‌رس نباشم.
به امید روز‌های خوبی
که بیایند.

سودارو
هنوز در سفر . . .
2007-10-17