« پاک‌کن جادویی | Main | صندل‌های شرابی »

جنون برای یک بار دیگر

درون‌ام یک اژدها نفس‌نفس می‌زند. می‌غرد. می‌خروشد. همیشه مجبور‌ام می‌کند فکر کنم میان آتش زندگی می‌کنم. آتش دست‌هایم را می‌سوزاند. آتش نفس‌ را بند می‌آورد. دود همه جا را پر کرده است.

دود را کنار می‌زنی. یک قدم پیش می‌آیی. بر می‌گردم وحشت‌زده نگاه می‌کنم از میان دیوار‌های دوده‌آلود. ایستاده‌ای. نگاه می‌کنی و رنگ‌ات سفید. پریده دست‌هایت می‌لرزند. وحشت‌زده از چیزی که من هستم. با خودت‌ زمزمه می‌کنی این هیولا کیست؟
این هیولا از کجا آمده است؟

. . .

خیره می‌مانم در نقش یک جام بر تابلوی ِ رنگ‌ روغن ِ آویزان بر دیوار کافی شاپ. صدایم می‌زنی. بر‌می‌گردم سمت تو. درونم چیزی هست . . .
چیزی هست . . .
که می‌دانم
خوب می‌دانم بیان شود هستی‌ات را در خود خرد می‌کند
چیزی دیگر نخواهد ماند
می‌دانم بگویم تو خواهی رفت
می‌دانم نگویم همیشه خواهم سوخت
می‌دانم گفته نشود برای همیشه سایه‌ی سردی روی لحظه‌هایم خواهد بود
می‌دانم و ...

دوگانگی
دوگانگی ِ بودن یا نبودن
دوگانگی هملت‌وار که در تمام لحظه‌هایم رسوخ می‌کند
آزارم می‌دهد
نمی‌گذارد نفس‌هایم تازه شود

نگاهم می‌کنی و در نگاه‌ات چیزی گنگ هست. چیزی که وحشت کرده. چیزی که بو می‌کشد احساس می‌کند من دارم چیزی را از تو مخفی می‌کنم. سعی‌ات را می‌کنی. حرف‌های شیرین می‌زنی. لب‌هایم را می‌بوسی. دست می‌کشی میان انگشت‌ها. نگاه‌مان گره می‌خورد بر النگوی هدیه‌ی تو بر دست من . . .

نگاه خیره‌ام بر دیوار بر‌می‌گردد.
صدایم می‌زنی.
حرف می‌زنیم.
نگاه خیره‌ام بر تابلوی‌ روی دیوار می‌ماند.
می‌گویی: مصطفی ...

و تحمل تا کی؟ نگفتن تا کی؟ سوختن تا کی؟
تمام این هفته‌های ملال که در سربازی گذشت، در آن سکوت، در آن اجبار کار نکردن که داشتم، در وقت تلف کردن‌های وحشتناکی که گذشت، به خودم امید می‌دادم که تمام می‌شود. می‌گفتم خوب می‌شوم.

خوب نشدم.
بیماری به جسم‌ام رسید. هفته‌های پی‌آ‌پی ِ سرما‌خوردگی.
قرص‌های شرابی رنگ آرام بخش، برای تپش‌های نامنظم قلب.
سرگیجه‌های نا‌به‌گاه.
سر‌درد‌های همیشه . . .

بیماری بود. بیماری آزار می‌داد. بیماری روان‌ام را آشفته ساخته بود. بیماری می‌سوزاند. بد می‌سوزاند.

...

برگشتم سمت تو
نگاه کردم
و تمام حرف‌ها بیان شده بود
تو صورت‌ات می‌لرزید
تو از هم پاشیدی
تو
خرد شدی

من نمی‌توانستم
من
باید
می‌گفتم
باید
می‌گفتم
باید
...

شکلاتی از کیف‌ات در‌آوردی و گذاشتی روی میز و گفتی می‌روی. رفتی. تو رفتی.
من خیره ماندم بر تابلو. با جام آبی.
قهوه‌ی فرانسوی سرد شده‌ات را سر کشیدم. به عادت همیشه که می‌روی و نوشیدنی‌ات را سر می‌کشم.
نگاه کردم به حجم قهوه‌ی مانده بر ته لیوان.
آه‌ی درونم . . .
آه‌ی درونم . . .

فریاد نزدم
پسر جوان میز کناری نگاهی معنی‌دار انداخت به دختر همراه‌اش. از آن همه انگلیسی حرف زدن‌های من از وقتی که آمده بودند. از گریختن تو. از صورت‌ات وقتی که رفتی . . .

نگاه کردم به رو‌به رو. به گوشی موبایل در دست. لیمو‌ی ترشی که آورده بودی را یک بار دیگر بو کشیدم. شکلات و لیمو را گذاشتم در کوله‌پشتی. کوله را برداشتم و رسید و پول بر دست. پول را پیشخوان. جواب قابلی نداشت فروشنده را با حرکت آرام دست دادم.
آمدم بیرون.
قدم برداشتن سخت بود.
قدم‌های سخت را برداشتم.
دور شدم.
گریه‌ام
دلم گریه می‌خواست . . .

دلم . . .

* * *

فاصله‌ی مرگ تا زندگی یک قدم است. فاصله‌ی سقوط تا صعود یک دنیا است. فاصله‌ی داشتن و نداشتن ... فاصله‌ای ندارند. فاصله‌ نمی‌تواند وجود داشته باشد.
در یک لحظه هستی. در یک لحظه همه چیز هست، آرامش هست، زندگی هست، خوبی هست ...
در یک لحظه دیگر هیچ چیزی نیست. هیچ چیزی. و تو رفته ای . . .

* * *

همه چیز از یک روز صبح شروع شده بود. یک روز صبح که من را صدا زدی و چیزی پرسیدی . . .
همه چیز از یک نگاه شروع شد. وقتی که ایستاده بودی و به دست من نگاه می‌کردی که به سمت تو دراز شده بود . . .
همه چیز از سکوت بود. از سکوت
و تنهایی
و یک احساس: که آیا می‌شود؟
آیا می‌توانیم؟

و یک خواسته: که با هم بودن را احتیاج داریم.
همه چیز از آفرینش انسان شروع شده بود
و از آه‌ی که آدم کشیده بود. و از لحظه‌ای که حوا آمد.

* * *

در یک لحظه برگشته بودی. در یک لحظه زانو زده بودم رو‌به‌روی تو،‌ دست کشیدم بر گونه‌ی لرزان‌ات. در یک لحظه همه چیز از نو، تازه شده بود.
و تو . . .

هیولای درون من وحشت‌ناک است.
اژدها نفس‌نفس می‌زند.
دود همه جا را پر می‌کند.

من ماندم
و تو

و یک دنیا سوال
و یک دنیا فکر
و یک دنیا . . .

من ماندم
و تو

.
.
.

سودارو
2007-10-14
پنج و بیست و دو دقیقه‌ی بعد‌از‌ظهر
قرار بود نشسته باشم به فکر کردن
مگر نه؟

ارسال نظر

Name:

Email Address:

URL:

Remember personal info?

Comments: (you may use HTML tags for style)