« جن و پری برای همیشه رفت | Main | پاک‌کن جادویی »

پنج وبلاگ به جای سودارو

امروز بعد‌از‌ظهر دیگر می‌روم. وقت دارم تا خودم را از آشفتگی‌ای که توی‌اش هستم (کتاب‌ها، فیلم‌ها، کار‌های عقب مانده، دل‌مشغولی‌ها و ...) بیرون بکشم. و فرصت این هست که فکر کنم. و فرصت این هست که بیشتر ایران را تماشا کنم. به طبیعت نزدیک‌تر بشوم. یک کم از دنیای شهری دور شوم. و فرصت شرکت در یک کلاس درس خیلی مهم برایم پیش آمده است: بودن کنار ایرانی‌های دیگر در یک فضای بسته برای چند هفته‌ی آموزشی. و توی این مدت وبلاگ سودارو، می‌خواهم متروک باشد. قبرستان. سکوت. مثل دنیای خودم. پشت دیوار‌های سیم خار‌دار محبوس. می‌خواهم پنج وبلاگ معرفی کنم که اگر دوست داشتید،‌ به جای وبلاگ سودارو بخوانید. پنج وبلاگ که بیشتر از یک سال است، مرتب می‌خوانم‌شان و به نظرم واقعا خوب دارند کار می‌کنند.

۱ – سیب‌گاز‌زده

سعید کمالی دهقان، روزنامه‌نگار ایرانی (روزنامه‌هایی مثل شرق، هم‌میهن،‌ اعتماد در ایران و گاردین در انگلیس و مجله‌ی ادبی در پاریس و ...) یک وبلاگ رسمی دارد که بیشتر به خاطر عکس‌هایی که می‌گذارد و فونت درشت ِ‌ واضحی که دارد، دوست‌اش دارم. متن‌های وبلاگ بیشتر کپی نوشته‌های روزنامه‌ای سعید هستند و قبلا (یعنی تا وقتی که دوست‌جون سعید برای تعطیلات تابستانی نرفته‌ بود یک جایی) پست‌هایی در مورد نقاشی هم در وبلاگ‌اش می‌گذاشت که من، شخصا خیلی دوست داشتم (حالا این دوست‌جون سعید هفده‌ام این ماه بر‌می‌گردد خدمت ایشان و باز هم پست‌های نقاشی‌ را خواهیم خواند.) سیب گاز‌زده یک وبلاگ ادبی دوست داشتنی است که کاش،‌ یک کم هم گریز به زندگی شخصی (حداقل نوشته‌های شخصی‌تر‌) نویسنده‌اش می‌زد. این سعید را جدی بگیرید،‌ ایده‌های بزرگی توی کله‌اش وول می‌زنند.

۲ – بهار نارنج.

وبلاگ سارا را مدت‌هاست دیوانه‌وار دوست دارم (البته نه آن دو سه هفته‌ای که همه‌اش حرف قبرستان و مرده‌شور را می‌زد.) کلا قلم خیلی قوی‌ای دارد. البته فریب نثر وبلاگ را نخورید، یک موجود شر آن پشت نشسته، به نوشتن مشغول است. این وبلاگ یا روزی شونصد بار آپ‌دیت می‌شود، یا اینکه روزی یک بار آپ‌دیت می‌شود، مثلا برای ده روز پشت سر هم. ولی در کل واقعا زیبا می‌نویسد. ممنون سارا برای اینکه این همه ماه‌های پیاپی متن‌های زیبای‌ات را روزانه مصرف کردم و هر بار زیبا بود. مرسی.

۳ – دفتر‌های سفید بی‌گناهی.

بامداد را از نزدیک، تابستان پارسال، در کلاس‌های ادبیات مشروطه‌ی عبدالله کوثری دیدم. بعد‌ها فهمیدم که این وبلاگ را می‌نویسد. موجود خارق‌العاده‌ای است. از آن‌هایی که درس را بی‌خیال شده و چسبیده به فرهنگ و ادب و هنر. وبلاگ زیبایی هم دارد. نوشته‌‌هایش را دوست دارم. هر چند نه همه‌شان را. ولی وبلاگی است که خواندنی است. در انتخاب عکس هم خیلی قوی کار می‌کند.

۴ – زن روز‌های ابری

اول این وبلاگ را به خاطر زیبایی نوشته‌هایش می‌خواندم (دو سه سالی هست که این صفحه را می‌خوانم.) بعد‌ها کنجکاو شدم بدانم آدم پشت این وبلاگ کیست. توی کار کتاب است و نوشتن و تئاتر. نوشته‌هایش دوره‌ای است. یک دوره سیاسی شده بود که اصلا دوست نداشتم. نوشته‌هایی که توی کافه می‌نویسد و یا یادداشت‌های شبانه‌اش خیلی زیبا‌ست. این وبلاگ را نباید از دست داد.

۵ – هم‌زاد

نثر این وبلاگ خیره کننده است. دنیای پسرانه را در کلمات می‌ریزد و تنها اشکال‌اش این است که خیلی بین آپ‌دیت‌هایش فاصله می‌اندازد (مهدی کلا اعتقادی به زیاد منتشر کردن ندارد،‌ مگر نه زیاد می‌نویسد و در صفحه‌های کاغذ حبس شده نگه می‌دارد.) آدم پشت این وبلاگ،‌ بعدا یک آدم مهم فرهنگ ایران می‌شود. کسی است که باید خیلی جدی گرفته شود. حالا از من گفتن بود.

* * *

امیدوارم یک آدم دیگر برگردم. دیگر ساعت دارد آخرین روز‌های حضورم در ایران را رقم می‌زند. همه دارند سربازی را می‌بینند. من آخرین ماه‌های ایران بودن را دارم تماشا می‌کنم. و این دلگیرم می‌کند. خیلی زیاد ...

سودارو
2007-08-25
پنج و یازده دقیقه‌ی صبح

ارسال نظر

Name:

Email Address:

URL:

Remember personal info?

Comments: (you may use HTML tags for style)