« کتاب ِ‌ تردید | Main | جن و پری برای همیشه رفت »

سرباز سودارو

ساعت چهار و ربع صبح موهایم را می‌زنند. از ته. برادرم می‌زند. مو‌ها پر‌پشت هستند و راحت تسلیم نمی‌شوند. مجبور می‌شود با قیچی اول مثل گوسفند مو‌هایم را گله‌گله بزند. بعد با ماشین از ته. دوش می‌گیرم. عصبی هستم هنوز. سی و شش ساعت همه‌اش عصبی بودم. همه چیز مثل آوار فرو می‌ریخت. مثل تازگی‌ها که می‌خواهم سفر بروم، دنیا پر می‌شود از خبر‌های بد. دوست ندارم. می‌آیم بیرون. صبحانه را جویده‌جویده ترک می‌کنم. ساک به‌دست سوار تاکسی می‌شوم. مقابل یک سوال راننده چنان تشری می‌زنم که تا خود معاونت وظیفه خفه‌ خون می‌گیرد. شلوغ است. کلی آدم جمع شده. یک ربع به شش مانده.

هیچ کسی را نمی‌شناسم. هی سر می‌گردانم و تنها هستم.
ساعت شش و نیم در‌ها را باز می‌کنند.
می‌رویم داخل.

روی زمین می‌نشینیم تا همه بیایند. چهارصد نفر بیشتر می‌شویم. یک سرهنگ نگاه‌مان می‌کند. کنارم یک پسرک گرافیست نشسته. مثل همیشه که عصبی هستم کلی آدم‌های اطراف‌ام را می‌خندانم. پسر کلی می‌خندد. سپاه افتاده. می‌گویند بروید جلوی کاغذ کد‌تان بایستید. می‌روم دنبال کد. کد ۷۵ نیست. هی چرخ می‌زنم و نیست. آخر سر دو نفر دیگر را پیدا می‌کنم که دنبال این کد هستند. دو نفر می‌شود سی و خورده‌ای نفر. کد ما را نزده‌اند. کد را می‌زنند. می‌ایستیم. آن‌هایی که نمی‌دانند قزوین هستیم، می‌فهمند. بعد از یک دقیقه همه می‌دانیم که از دم، همه‌مان معاف از رزم هستیم. توی دلم می‌گویم: پس شل‌پل‌ستان است. شل و پل ها مانده‌ایم تا یاد‌شان بیاید ما هم هستیم. می‌گویند شنبه سه و نیم عصر برویم ترمینال راهی شویم.

شنگول می‌پریم از معاونت بیرون. تلفن می‌زنم. روی اولین زنگ بر‌می‌داری. خواب‌آلو و گیج. تازه خواب‌ات برده بوده. تمام دیشب بیدار مانده بودی داشتی به من فحش می‌دادی که چرا دارم می‌روم. نصف شب زنگ زده بودی، خمار حرف زده بودیم. می‌دانستم خوب نیستی. گفتم هستم هنوز. خندیدم که هستم هنوز ...

سودارو الان توی اتاق خواب‌اش نشسته دارد آهنگ پاپ انگلیسی گوش می‌کند و رسما و قانونا و غیره، سرباز مملکت محسوب می‌شود. تا حالا‌اش که کلی خنده بازار بود. تا شنبه چه شود ...

نیستم که آپ‌دیت کنم. می‌خواهم کمی سکوت باشد اینجا. البته چند ده صفحه‌ای متن در جن و پری در این دو ماه منتشر خواهد شد. یک شعر بلند را هم سه چهار هفته‌ی دیگر می‌گذارم اینجا. می‌خواهم توی سکوت فکر کنم. می‌خواهم خیلی فکر کنم.

سودارو
2007-08-23
دو و دوازده دقیقه‌ی بعد‌از‌ظهر