« روز‌های دیگری که می‌گذرند | Main | کتاب ِ‌ تردید »

Homophobia is so gay

طعم پوست‌ات نارنجی است. دندان می‌کشم میان پوست صورتت. می‌خندی ... در چشم‌هایت می‌خندی ...

شب بود. ساعت نزدیک نه شب. داشتم بر می‌گشتم خانه و فکر‌هایم اشغال شده بود در تصویر‌های یک روز که گذشته بود و تمام مدت داشتم فکر می‌کردم که ... جیغ کشیدم. کوچه‌ی خانه‌ مان بن‌بست است. کنار خانه‌مان،‌ یک خانه هست که عقب نشینی دارد. توی دید ‌ِ کوچه و خیابان نیست. یک پسر آن‌جا افتاده بود. روی پله‌ها. انگار خواب باشد ... معذرت خواستم. یک کم جلو‌تر رفتم. خواب نبود. کلید داخل قفل در چرخید و در را باز گذاشتم. بابا را صدا زدم، گفتم: یک نفر اینجا افتاده ...

گیج هستی. سرت گیج می‌رود. دست‌هایم را ول نمی‌کنی. دوست داری برقصیم. می‌رقصیم. دست می‌اندازی دور شانه‌هایم. تب داری. می‌خندی. بدن‌ات بوی مسحور کننده‌ی عطری را می‌دهد که زده‌ای. می‌خندم و با یک آهنگ عوضی که اصلا به درد رقص نمی‌خورد،‌ چرخ می‌خوریم. خل می‌شوی یک بار، دستم را می‌گیری و می‌چرخی دور من و می‌چرخی و ... سرت گیج می‌رود. بلند می‌خندی. دوست دارم. می‌خندم. پا ‌می‌کوبیم دوباره چرخ می‌زنیم ...

پلیس ۱۱۰ چند دقیقه بعد می‌آید. هنوز نگه نداشته می‌گویند تزریقی است. اورژانس پنج دقیقه بعد می‌آید. پسر را بلند می‌کنند می‌برند داخل ماشین. آمپول می‌زنند. می‌گویند: مرده را بیدار می‌کند. مامور پلیس عصبی است. می‌گوید: تریاک به این خوبی، چرا خودت را بدبخت می‌کنی؟ پسر بیدار نمی‌شود. رنگ همه می‌پرد. سرنگ‌اش زیر پایش بود. خونی. داشته خون بازی می‌کرده پسره.

چرخ می‌زنی بین اتاق‌ها و من پشت سرت می‌آیم و توضیح می‌دهم درباره‌ی این و درباره‌ی آن. همه‌اش می‌خندی. پرواز می‌کنی. دوست دارم دست‌هایم را توی دست‌هایم بگیریم. پشت سرت می‌آیم. حرف می‌زنیم. فنچ‌ها روی میز آشپزخانه مشکوک نگاه‌مان می‌کنند. فنچ‌های روی میز آشپزخانه به همه چیز مشکوک نگاه می‌کنند. فنچ‌ها به جای جیک‌جیک، می‌گویند: فخین‌فخین.

هنوز ماشین‌ها نرفته‌اند. بر می‌گردم داخل. توی کوچه چند تایی از همسایه‌ها جمع شده‌اند. منگ هستم. چرا باید این شب این شکلی تمام شود؟‌ پسر را در کما می‌برند. بر می‌گردم داخل خانه و شماره‌ی یک دوست را می‌گیرم. حرف می‌زنیم و معذرت می‌خواهم تلفن‌اش را جواب ندادم. می‌گویم کسی دارد می‌میرد ...

رفته‌ای. توی اتاق خالی دراز کشیده‌ام و می‌زنم یک آهنگ هی تکرار شود. می‌زنم و نگاه می‌کنم و اتاق با ضربه‌ی باس چهار بلند‌گوی سینمای‌ خانگی می‌لرزد. دست‌هایم را بو می‌کشم و عطر‌ات را حس می‌کنم که بین تمام سلول‌ها خانه کرده است. می‌خواستم بنویسم. نمی‌توانم. نمی‌توانم بنویسم. حتا نگاه کردن به کلیپ‌ها هم ساده نیست. به تو فکر می‌کنم. فکر می‌کنم و هیچ چیزی ساده نیست ... تا شب می‌فهمم که خواب هم ساده نیست ... هیچ چیزی بدون تو ساده نیست ...

به دوگانگی رسیده‌ام. هر وبلاگی را که باز می‌کنم یا یک بحث تند نوشته در مورد توقیف شرق به خاطر مصاحبه با یک شاعره‌ی دگر‌باش، یا یک متن نوشته در مورد دادگاه یک نویسنده در غرب ایران (فرزانه‌ طاهری را هم احضار کرده‌اند، که چرا به این مردک جایزه دادی؟) عصبی می‌شوم. همه چیز مسخره شده است. زندگی پشت پنجره‌های اتاق خواب من می‌میرد. و این ور همه چیز را در تئوری مزه‌مزه می‌کنند. یاد تی‌شرتی می‌افتم که عکس‌اش را چند روز پیش در وب دیده بودم. یاد جمله‌ی رویش: هموفوبیا چقدر مسخره است! فکر می‌کنم و همه چیز مسخره می‌شود. همه چیز درهم می‌ریزد. از آدم‌های توی خیابان بیشتر می‌ترسم. از همه می‌ترسم. خودم را پشت ژل و عطری که به تن‌ام می‌زنم و لباس‌های با رنگ‌های عجیب ِ بدون هیچ نوشته‌ای روی‌شان،‌ مخفی می‌کنم. سرم را بالا می‌گیرم و خودم را مخفی می‌کنم. پیش می‌روم و زندگی چقدر مزه‌ی تندی دارد ...

نمی‌خواهی بروی. نمی‌خواهم بروی. دست‌هایم دور شانه‌ات، سرت روی سینه‌ام، نفس‌های آرام می‌کشی. دلم می‌لرزد: چقدر بودن با تو خوب است ... موهایت را بسته‌ای، دست می‌کشم به مو‌ها. نفس‌هایت را بو می‌کشم. دست‌هایت را بو می‌کشم. کف دست‌ات را نگاه می‌کنم، خط‌های دست‌ات را دنبال می‌کنم. نگاه می‌کنم به رگ‌های آبی زیر پوست. می‌خندی. توی چشم‌هایم می‌خندی. آرام توی بغل هم می‌رقصیم ... من باید این هفته که تمام شود بروم سربازی. تو دوست نداری. تازه هم را پیدا کرده‌ایم ... تازه ...

توی تلفن، به دوستم می‌گویم، پسره شانزده سال‌اش بود.

سودارو
2007-08-19
پنج و سی و یک دقیقه‌ی صبح

پیوست: عنوان متن نوشته‌ی روی یک تی‌شرت است. معنی اول‌اش می‌شود: ترس از گی‌ها چقدر مسخره است. معنی دوم‌اش (ایهام / جناس دارد): ترس از گی‌ها، چقدر گی است. معنی سوم‌اش می‌شود: ترس از گی‌ها چقدر با‌مزه است. برای من زندگی این شکلی شده. همه چیز معنی‌هایی می‌دهد که دقیقا همانی است که نباید باشد: و همه چیز چقدر (تلخ) با‌مزه شده است.

ارسال نظر

Name:

Email Address:

URL:

Remember personal info?

Comments: (you may use HTML tags for style)