« دیوار‌های مه | Main | روز‌های دیگری که می‌گذرند »

آبی، سفید، قرمز

... روزنامه‌ی شرق توقیف شد ... گوشی را بر می‌دارم و اس‌ام‌اس را بی‌هیچ احساس ِ خاصی می‌خوانم. فوروارد می‌کنم برای دو نفر. می‌نشینم به تمام کردن یک کار. ذهن‌ام نگران می‌شود. تلفن را بر می‌دارم زنگ می‌زنم حرف می‌زنیم با کسی. همراه زنگ می‌خورد قطع می‌کنم یک نفر آن طرف خیلی نگران است. تلفن تمام می‌شود. هنوز ظهر نشده است. تا ساعت یک شب،‌ بمباران خبر‌های بد می‌شوم. ساعت یک توی قطار، منگ می‌گویم: خوابم. و تلفن را قطع می‌کنم.

شلوغی ایستگاه آزار‌ام می‌دهد. نمی‌توانم توی سالن بمانم. بیرون، زیر آفتاب قدم می‌زنم. به ساعتم نگاه می‌کنم. یک بار دیگر زنگ می‌زنم که کجایی؟ برمی‌گردم به سالن و یک تلفن دیگر می‌گوید که قطار او هم رسیده است. منتظر می‌مانم. تلفن زنگ می‌زند می‌پرسد کجا مانده‌ام؟ می‌گویم الان راه می‌افتم و من ... از دور نزدیک می‌شوی. صدا در دهانم خشک می‌شود. آشفته به یک ناشناس می‌گویم عزیزم الان راه می‌افتم و تلفن را قطع می‌کنم. گونه‌هایت را زیر لب‌هایم احساس می‌کنم و دست‌ام روی شانه‌ات ...

تهران آغاز شده بود. و سه روز سفر؛ به لطف نبودن بلیط بازگشت، شد پنج روز. پنج روز که خوب بود – خیلی خوب – برای کار (سه تا کتاب اوکی شد. نزدیک به نود جلد کتاب هدیه گرفتم. حدود ده تا کتاب عالی خریدم.) و از نظر دیدار‌ها (حدود ده قرار ملاقات ِ فوق‌العاده) و از نظر خودم؟ آن‌قدر خوب بود که روز آخر را فرار کردم از تهران پناه بردم به کرج. به خانه‌ی دوست. و آشفته (گفتم خسته‌ام) بیشتر پنج ساعتی که با هم بودیم را روی تخت دراز کشیده بودم، حرف می‌زدیم. داغان برگشتم مشهد. و خسته. یک جور خستگی که پیر‌ام کرده است. تمام نمی‌شود. نمی‌گذارد نفس بکشم ...

...

نه روز کامل به سربازی مانده را کلی کار دارم. دیروز نامه‌ی کجا بروم؟ ِ سربازی‌ام آمد. گفته باید بروم کد ۷۵. کسی می‌داند این کد ِ هفتاد و پنج کجا‌ست؟

سودارو
هنوز در مشهد
2007-08-13
پنج و دو دقیقه‌ی صبح