« آخرین هری پاتر: سیاهی. مرگ و عدم اختیار | Main | آبی، سفید، قرمز »

دیوار‌های مه

...

چه فرقی دارد؟ وقتی
تمام روز‌ها مثل شب‌ها پر شده باشند از چراغ‌های
آتشین
چشم‌ها همیشه بسوزند، از یک خستگی که تمام نمی‌شود.
چه فرقی می‌کند از کدام سمت؟
هر طرف که پیش بروی یک دیوار هست – نقره ای
از جنس مه: هر طرف که پیش بروی تو را پس می‌راند.
و من ... تمام دیوارها را هم که پر کنم از کاغذهای خیس خورده‌ی
نقاشی‌هایی که با تپش ِ قلب‌های تو پر شده باشند،
باز هم دیوار جدیدی هست که پر نمی‌شود ... و نقاشی‌ها را
باد می‌برد، می‌دانی، باد هم نبرد، یک توفان یک جایی منتظر هست
و توفان تو را با خودش می‌برد
و تو بین بادها و ابرها و آتشی که از آسمان می‌بارد
محو می‌شوی. یک روز محو می‌شوی
و من ... چشم‌هایم را می‌دوزم به پنجره،
به آنسوی دیوارهای مه‌ای، آرزو می‌کنم
لبخند‌هایت گرم باشد.
آرزو می‌کنم جایی رسیده باشی که ...
می‌خواستی بروی: تو می‌خواستی بروی
و زندگی هنوز جریان دارد: باور نمی‌کنی؟ نبض بگیریم؟

نبض می‌گیریم
می‌زند: نود تا در دقیقه
و هیچ‌وقت هم تمام نمی‌شود: نه دقیقه‌ها
نه کاغذ‌هایی برای پر شدن از نقاشی‌هایی که
ساده بودند.

بخش پایانی شعر دیوار‌های مه. از مجموعه شعر خودم،
سرود‌های فراموش شده‌ی مردی به نام یونس

...

چند ساعت دیگر، شب که بشود،‌ برای یک سفر کوتاه سه روزه به تهران می‌روم.
به امید دیدار بعد از بازگشت ...

سودارو
2007-08-06
یازده و پنجاه‌ و نه دقیقه‌ی صبح

پیوست: امروز صبح،‌ روزنامه‌ی شرق توقیف شد. گفته بودم یک سورپرایز در پیش دارم: یک صفحه که قرار بود نامنظم در شرق چاپ شود در اختیارم قرار گرفته بود برای معرفی نویسندگان روز غرب. مطلب آندریا لِوی آماده بود و مطلب یان مارتل و کِران دِسای را قرار بود کار کنم. خوب،‌ حیف شد.