« عشق؟ | Main | آخرین هری پاتر: سیاهی. مرگ و عدم اختیار »

Sometimes only in Love

جمعه است. یازده و نیم صبح. پر از چیزی هستم که سال‌ها نبوده. پر از یک انرژی مثبت که توی تمام رگ‌هایم دارد می‌دود. هوا شفاف شده است و دست‌هایم گرم. همه‌چیز مثل یک خواب، یک رویا، یک افسون است: جادو شده‌ام. جادوی ِ صدایش که اگر هر روز نشنوم دیوانه می‌شوم. همه چیز را گذاشته‌ام کنار، حتا هری پاتر را که دیوانه‌وار منتظر آمدن‌اش بودم گذاشته‌ام کنار و فقط فکر می‌کنم به تنها کسی که زنده هست: فکر می‌کنم و میل‌های طولانی می‌نویسم و هر میلی که می‌رسد را بار‌ها – بار‌ها – می‌خوانم و هنوز دلتنگم. دلتنگ یک بار دیگر شنیدن صدایش. یک بار دیگر چت کردن ِ سحر‌گاهی. یک بار دیگر نگاه کردن به عکس‌های همدیگر. نشستم شعر‌های احمد رضا احمدی (کتاب ِ جدیدش، چای در غروب جمعه روی میز سرد می‌شود) را در دو روز خواندم و آرام‌ نشدم. کار می‌کنم روی ویرایش کتاب. کمکی نمی‌کند. می‌ایستم از پنجره هوای داغ شهر را نفس‌نفس می‌زنم. کمکی نمی‌کند. بر می‌گردم سرم را می‌گذارم روی تخت و چشم‌هایم را می‌بندم و فکر می‌کنم به گرمایی که در صدای آرام‌ات هست. به بودن‌ات. به ایده‌هایت. به این دیوانه‌وار علاقه‌ات به کار، به ادبیات، به موسیقی. کمکی نمی‌کند. خودت را می‌خواهم ... فقط خودت را ...

خدایا من چرا این شکلی شدم؟ چرا نمی‌توانم هیچ چیزی را کنترل کنم؟ همه چیز انگار در هوا پخش می‌شود و دور ... دور‌تر می‌رود ...

می‌ایستم جلوی‌ آینه. عینک را عوض کرده‌ام. کیف کوله را عوض کرده‌ام. مدل‌ مو‌هایم را عوض کرده‌ام (مو‌هایم را ژل می‌زنم و هر دسته مو به یک سمت پخش.)‌ توی خیابان راه می‌روم آدم‌ها بهم خیره می‌شوند (آخر هفتاد و پنج سانت روی زمین راه می‌روم.) آدم‌ بزرگ‌ها اخم می‌کنند (لابد فکر می‌کنند که این بچه‌ی سلول ِ لابد پول‌دار ولگرد کاش از روی کره‌ی زمین محو شود،‌ با این قیافه‌‌ی جلف آمده بیرون ول بگردد و لابد به ناموس مردم چرت بگوید.) و من فقط سرم را می‌اندازم پایین و فکر می‌کنم که کی دوباره می‌شود صدایت را بشنوم؟‌ گوش می‌کنم بین درخت‌ها هستی. و بین قدم‌هایی که بر می‌دارم. نگاه می‌کنم نشسته‌ای همین نزدیک، داری نگاهم می‌کنی. فکر کردن نمی‌خواهد. آرام جلو می‌روم به سمت تو ... تلو‌تلو خوران ...

دارم وزن کم می‌کنم. دارم همه چیز را عوض می‌کنم و لعنتی هجده روز به سربازی مانده. هجده روز فقط برای بودن با تو؟ فقط هجده روز؟ من دیوانه می‌شوم آن چند هفته صدایت را نشنوم. دیوانه می‌شوم نباشی.

من ...

برایم بنویس. برایم حرف بزن. با من چت کن. وبلاگ‌ات را آپ‌دیت کن. من ... من می‌خواهم تمام این هجده روز برای تو باشد. فقط برای تو باشد ...

ثانیه شماری می‌کنم برای تو. برای بودن با تو. برای اینکه تمام آرزو‌هایت را عملی کنم. برای هدیه‌ی تولدی که خواستی ...

خدایا ... سال‌ها بود این شکلی عاشق نشده بودم ... یعنی ... فکر می‌کردم هیچ وقت دوباره این شکلی عاشق نمی‌شوم ...

خدایا، مرسی. واقعا مرسی.
فکر می‌کنم نجات پیدا کرده‌ام.
از دست ِ خودم نجات پیدا کرده‌ام.

سودارو
2007-08-03
یازده و سی و نه دقیقه‌ی صبح