« زندگی در پیش رو | Main | دونالد بارتلمی: شصت داستان »

سکوت‌های موازی

نه. تو بر نمی‌گردی. هیچ هم نمی‌گویی. آن‌جا هم نخواهی بود. تو خودت یک مشت قرص می‌خوری و به یاد نمی‌آوری و بعد موهای سفید‌ات را شانه می‌کنی و هیچ
هیچ وقت هیچی نمی‌گویی.

و بعد همه چیز تمام شده است. همه چیز خیلی وقت است تمام شده است. چون ما هیچ وقت حرف نمی‌زدیم. هیچ وقت حرف نمی‌زدیم. تو دوست داشتی توی سایه‌ها بشینی و فالاچی بخوانی. من همیشه دوست داشتم یک کتاب کلاسیک بخوانم. یک کتاب که رویش نوشته شده باشد کلاسیک. و لبخند بزنم و لیوان‌های چایی سر بکشم و فکر کنم همه چیز خیلی خوب است.

سکوت‌های موازی. صفحه‌ی یک‌صد و چهل و هشت

...

جمعه بود. همین جمعه‌ای که گذشت. ساعت پنج و سی و هفت دقیقه‌ی بعد‌از‌ظهر. نوشتم و ... و بعد تمام شده بود. صد و پنجاه و یک صفحه‌ی تایپ شده، با فونت سیزده‌ی تایمز نیو رومن. سکوت‌های موازی. دومین رمان‌ام. اولی را سال‌ها پیش نوشتم و هیچ وقت یک بار هم دوباره نخواندم‌اش. چرت بود. این یکی خوب شده است. صد و پنجاه و یک صفحه‌ی پرینت شده، کنار دستم است که یک بخوانم چه نوشته‌ام و بعد بازنویسی شروع شود و اگر مشکلی پیش نیاید، زمستان بدهم دست یک ناشر ...

...

نمی‌دانم چرا روی هوا هستم. هیچ احساس خاصی ندارم. بالا و پایین نمی‌پرم. یعنی واقعا دست نویس اول رمان تمام شده است؟ کاغذ‌ها که این جوری می‌گویند. چرا خودم باور نمی‌کنم؟

...

سودارو
2007-07-08
پنج و بیست و شش دقیقه‌ی صبح