سلام، جن‌و‌پری

شاید نباید نظر دهم، حتی همین حالا که کلمات را تایپ می کنم هم مرددم. باید بگویم؟ باید بگویم هیچ کدام از معرفی کتاب هایت را دوست نداشتم؟باید بگویم اصلا دوست نداشتم. باید بگویم که هنوز هم باورم نمی شود آنها را تو نوشته باشی؟
من هرسه کتاب را خوانده بودم (محمود ، پنجشنبه ها، درکه را تا نیمه البته) اما...اگر نخوانده بودم این طرز معرفی تو هیچ شوقی برای خواندن کتاب درمن ایجاد نمی کرد. مطلقا هیچ شوقی، آنهم چه کتابهایی، زندگی در پیش رو یا خط تیره، ایلین. کتاب هایی که همان پاراگراف اول خودش تا انتهای کتاب می بردت.

من چندان معرفی کتاب هایت در جشن کتاب را ندیده ام که بخواهم مقایسه ای انجام دهم اما فکر می کنم تو می توانستی معرفی های خیلی بهتر، خیلی خیلی خیلی بهتری بنویسی. احساس می کنم خیلی سرسری نوشته ای (مثلا تو هیچ اشاره نمی کنی که فرانک دختر و همسرش را در یک تصادف از دست داده و از همان جاست که روانی می شود و نه از زمان آن عشق تباه شده). کلا خیلی سوگیرانه نوشته ای، یک جاهایی را بیخودی پررنگ کرده ای و برخی نقاط قوت انکارنشدنی کتاب ها را به هیچ جایت حساب نکرده ای (مثلا رابطه آن پسرک و رزا خانم به خصوص آن صحنه تاثیر گذار آخر که نشان می دهد پسرک چقدر بچه است وقتی مردن رزاخانم را نمی پذیرد و جسد گندیده اش را بزک می کند؛ درحالی که تو در خود معرفی اصلا رزاخانم را نادیده گرفته ای و فقط در قطعه هایی از کتاب نامش آمده). خلاصه که دوست نداشتم. اصلا هم دلم نمی خواهد باور کنم که تو واقعا اگر حوصله و وقت کافی هم بگذاری باز اینجوری کتاب معرفی می کنی. اصلا اصلا باور نمی کنم. حالا هرکاری می خواهی بکن.

خوب, شاید یک اصل وجود دارد که در کار جن و پری که نباید وارد داستان شد. نباید داستان را تعریف کرد. صرفا باید کنجکاوی خواننده را برانگیخت. می دانی, یعنی هم در مورد کتاب بنویسی و هم در مورد کتاب ننویسی. من عمدا نمی خواهم خیلی به کتاب نزدیک بشوم. و می خواهم به کتاب نزدیک بشوم. این دو تا یک کم بی ربط هستند و کار را مشکل می کنند. ضمنا مرور کتاب نقد کتاب نیست. این را در نظر داشته باش. مرسی برای نظر. ممنون

سلام ...به امیدساعت های بهتر.....
همیشه بایدبلند بلند خندید بلندبلندگریه کرد/تندتندقرص اعصاب خورد/لخت شد
دست هایت راتفنگ کرد/برای رهاشدن ازهرچه حرف اضافه
ناگهان
لخته های خونت به سمت پایین سرازیرمی شود
خودکشی یعنی گنجشک
و گنجشک ها بچه های هستندکچل که به چیزهای مشترک فکرمی کنند./
به دیداری تازه می اندیشم.