« آلن آلدا: هیچ وقت سگ ات را خشک نکن | Main | گفته ها، ابراهیم گلستان »

لحظه ای برای سکوت . . .

...

تمام کوچه ی پشتی را گشتم
زیر درخت ها فقط سایه های تازه باقی مانده بودند
پر از رد پاهایی که به هیچ جا نمی رس . . .
و همه چیز سرد
سرد
سرد
مثل ِ وقتی که چشم های نیم باز خیره می ماند به تنهایی اتاقی در گوشه ی خانه
با دیوار های زرد و ردیف کتاب های ناامید
وقتی که همه چیز یک سرود غمگین بود: در آوایی که مرگ هم درست نمی شناخت
وقتی که فکر هایت پر شده بود از چهار ضربه ی ساعت
که تو متولد شده بودی و بعد آفتاب
از بین خاکستر ها جایی نفوذ کرده بود و در شهر صبح بود
و بعد آفتاب داشت می خندید
و بعد یک موشک که تمام کودکی ات شده باشد جنگ
آرزو
جنگ
آرزو
و کسی در همان لحظه مرده بود
و من گریه
گریه می کردم و دست هایم که از تمام زندگی کوچک تر بود
داشت می ریخت
از میان انگشت های فسفری ام و
قلبم مثل یک پرنده ی آشفته
رشته های آسمان را تاب بازی می کرد

...

بخشی کوتاه از شعر بلند ِ قدم می زند و پیر می شود، قدم می زنم و منگ می مانم.
مجموعه شعر ِ سرود های فراموش شده ی مردی به نام یونس.
شعر هایی که این روز ها دارم می نویسم. نسخه ی اولیه.

این روز ها ... یعنی از پریشب، وقتی ساعت یک و ربع صبح فیلم ِ طوفان ِ تابستانی تمام شد و خیره مانده بودم به مانیتور و فکر ها توی سرم چرخ می زد و ... از همان موقع چقدر همه چیز عوض شده است. دلم می خواهد فکر کنم. نشسته ام و دارم فکر می کنم و می نویسم (شانزده صفحه شعر پشت سر هم ازم تراوش کرد) و فکر می کنم و ...

روز هایم شده اند مثل همیشه پر از کتاب ها، ترجمه ها، نوشتن ها و روزی یک فیلم. تعطیلات تابستانی است دیگر.

سودارو
2007-06-03
هفت و چهل دقیقه ی صبح